از تو بودن، ای سپیدروی سپید سیرت، درخشان ترین نقطه داستان من است گرمای مطبوع تو، من و تابستان های آزاد پر از دخترانگی های شاد و طعم گیلاس! ماندن بعد از تو اما... راستی، بعداز تو ، مگر میشود ...؟!

پس از تو پائیز در زمستان دفن شد و من در بغض و بغض در سکوت و سکوت در هیاهوی باد و بوران و آتش و خاکستر و دود و سیمان و سقف و تیغ برنده و شیشه های شکننده بعد از تو قلب ها سنگی شدند و بر مزارم فرودآمدند همسفران فاتحه خواندند و پشت کردند زمستان ماند و آسمان فروریخت و زمین لرزید و درخت خشکید و زندگی پاشی...

همسفر عزیز معادله آفرینش هرچه بلند و پیچیده و سخت درک آن ساده ست تمام لحظات با تو، از آمار عمر من حذف میشوند و تا این سفر بر تو بخش پذیر است، این کسر به همان سادگیست که باران!

تو افسانه ای بیش نیستی افسانه ای ساخته دست ناتوان من که هرچه تقلا میکند، نمی شود و هرچه ریسمانت را دست یافتنی تر می بیند، تخته سنگ های عظیم تری بر سرش آوار می شوند. تو افسانه ساخته ی تمام آرزوهای نر

خانه ای را روی شانه ای می سازند. تو مقابل آینه و شمعدانش تکثیر می شوی تا سوختن بالهایی را که بر گرد آن میرقصند، تماشا کنی من زیر ضربه های سکوت او ادعای ساختن میکند،تو ادعای اجابت و من همچنان ادعای استقامت! از پای شانه های شکسته من یا از پای شمعدان و کتاب بسته تو، آن خانه از پای بست ویران است...

تنها کمبود...هست از میان همه آنچه نابود شد کم بود فرصت داشتن جهان پر رنگی که بوی زنبق و طعم ته دیگ های برشته و صدای نیایش سحرگاهانه ات را میداد. کم بود صدا و صحبت و فراغت و سیاحتکم بود بوی کتلت های به